Mathématique
Het leven is onvoorspelbaar. Niets in het leven berust op toeval. De dingen gebeuren zoals ze moetengebeuren, niets aan te doen. Je bent zelf verantwoordelijk voor je (on-)geluk... En zo gaat dat maar door.
Eén ding staat wel vast: hetis 'n onoverzichtelijke warboel, zowel binnen als buiten. En het leven bestaat erin orde proberen te krijgen indie puinhoop, of de illusie voor orde, dan wel de rotzooi te verdringen achter massa's verdoving, werk, en/of stiff upper lips. Vooral Engelsen zijn sterk op dat gebied. Maar ook op het gebied van orde scheppenbewandelen zij vreemde wegen. Neem bijvoorbeeld regisseur Peter Greenaway, maker van films als Downing by numbers, the Cook The thief His wife and Her Lover. zijn obsessie voor cijfers, letters, kleurentema's en andere mathematische vier-op-een rjtjes is algemeen bekend. Op deze manier kun je uiteraard alles een waas van logica geven.
En als u wel eens wil zien hoe't allemaal begonnen is bij mister Greenaway, filmisch gesproken dan, kunt u op 17 april 6 kortfilms van de meester gaan bekijken in de cineclub van Het Kwade Oog medegeorganiseerd door de Andere film in het A.M.V.C. Minderbroedersstr. 22 Antwerpen. de eerste tilm windows dateert uit'74, duurt' minuten (!) en gaat over 37 mensen die in 1973 om het leven kwamen d.m.v. een val uit het raam. Niet allemaal uit hetzelfde raam, methinks. Als dat allesis... Maar nee, daar is de volgende film al: H is for House (76); Dit heeft niks met muziek te maken, maar alles met Greenaways vrouw en dochtertje thuis op een zomerse dag op het platteland. H is for House speelt zich af op (minstens) 3 nivo's: de verheerlijking van het plattelandsleven, regisseurs eigen versie van het kinderalfabet, waarbij hij niet verder komt dan de letter 'H'. het derde nivo heeft te maken met tijd en de punten van het kompas. Wat gebeurd er als de dingen niet lopen zoals wij dat gewend zijn? Van dattum. Dan volgt Dear Phone (76). Beelden van rode Engelse telefooncellen wisselen af met kladblaadjes van een man die 'n obsessioneel telefoongebruikeris. Een man....! Ja, wat dan nog? Water rackets (78), that's what. Over de spanning tussen 'zien' en 'weten', over beelden van een meerterwijl het verhaal verteld wordt van 'n fiktief leger dat schipbreuk leidt en de suggestie dat 'zien' evenveel bepaald wordt door denksystemen als de taal. It's all in the mind. A Walk Trough (78) gaat over'n kollektie plattegronden van de ornitoloog (=vogeltjesbegluurder) Tulse Luper waardoor de verteller een voettocht kan gaan maken door het land van H. Niet de weg, maar de afbeelding van de weg staat centraal. Waar mensen zich toch mee bezighouden! Pure Zen. en dan, als aptheose Act of God (80) waarin mensen die door de bliksem zijn getroffen hun electrifying (-frying?) verhaal doen. De bliksem! Zowel een wrede grap van het lot als een voorbeeld van opperste, natuurlijke revelatie. zoals het (ingebeelde) universum van Greenaway zelf. Come & see (ninette m.)
